آیا خیانت در روابط زناشویی قابل‌ درمان است؟؟؟
شهریور ۲۸, ۱۳۹۷
فلسفه‌ی خوبی و بهای خوب بروانشناسودن
فلسفه‌ی خوبی و بهای خوب بودن
مهر ۷, ۱۳۹۷

به رغم رونق و شکوه آغازین، تا اوائل دهه ۱۳۴۰ فعالیت چشمگیری در روانشناسي وجود نداشت و این علم، یا به عنوان بخشی از برنامه های رشته فلسفه و علوم تربیتی یا به صورت بخشی از دوره های تربیت دبیر و آموزگار تدریس می شد. دههی ۱۳۴۰ را باید دههی گسترش سازمانی روانشناسی در ایران نامید، چون طی این ده سال دورهی لیسانس روانشناسی نخست در دانشگاه تهران و بعدها در سایر دانشگاههای ایران تاسیس گردید، در دانشگاه تهران دوره ی فوق لیسانس روانشناسی بوجود آمد، و مؤسسه ی روانشناسی بنیان گذارده شد. برخی از این تحولات حاصل کوششهای دکتر محمود صناعی بود که در همان دوره پا به صحنه ی روانشناسی ایران گذاشت. خدمت بزرگ دکتر صناعی ترجمه ی کتاب اصول روانشناسی نوشته ی نرمان مان به سال ۱۳۴۲ بود. جامعیت مطالب، دید آزمایشی و پژوهشی، نثر روان دکتر صناعی و دقت در انتخاب معادلهای فارسی رفسنا و مناسب سبب شد که اصول روانشناسی در اندک مدتی مهمترین کتاب درسی در روانشناسی عمومی شناخته شود. با گسترش دوره های روانشناسی در دانشگاههای کشور کوششهای فراوانی در زمینه ی تالیف و ترجمه ی کتب درسی در این رشته بعمل آمد. گرچه حاصل این کوششها حتى پاسخگوی دروس رسمی دانشگاهی در رشته ی روانشناسی نیست، اما مدرسان روانشناسی در حال حاضر دست کم به یکی دو کتاب خوب در روانشناسی عمومی، روانشناسی تربیتی، روانشناسی اجتماعی، روانشناسی بالینی، روانشناسی فیزیولوژیایی، و اندازه گیریهای روانی دسترسی دارند. به دلایل روشن بهرهی روانشناسی عمومی از این کوششها بیش از سایر حوزه های این علم بوده است. علاوه بر علم النفس و اصول روانشناسی چندین کتاب دیگر در زمینه ی مقدمات و اصول روانشناسی ترجمه یا تالیف شده است که از آن جمله است: اصول روانشناسی عمومی (۱۳۴۸) تألیف دکتر سیروس عظیمی، کلیات روانشناسی علمی (۱۳۴۹) به ترجمه ی دکتر امیرهوشنگ مهریار و دکتر رضا شاپوریان، اصول روانشناسی (۱۳۵۲) به ترجمه و اقتباس دکتر محمود ساعتچی، و روانشناسی عمومی (۱۳۵۴) تاليف على اكبر شعاری نژاد.
در خلال ۲۰ سال گذشته روانشناسی ایران هم از لحاظ گسترش دوره های دانشگاهی و هم تعداد کتابهای درسی پیشرفت چشمگیری داشته است، اما از لحاظ کاربردی و پژوهشی هنوز در آغاز راه | است. درست است که در سالهای اخیر تعدادی از فارغ التحصیلان دوره های روانشناسی در مؤسساتي نظیر بیمارستانهای روانی، پرورشگاهها و مراکز آموزش کودکان استثنایی سرگرم کار شده اند، اما مشاهدات جسته گریخته حاکی از آن است که کارایی این افراد پاسخگوی نیازهای سازمانهای اجرایی نیست.

عوامل چندی احتمالا در پیدایش چنین وضعی دست اندرکار است: در حال حاضر در ایران نه انجمن روانشناسی وجود دارد که کار سازماندهی و گسترش علمی این رشته را هدایت کند و نه مجله ی علمی که مسائل حرفه ای و پژوهشهای بنیادی با کاربردی این رشته در آن منعکس شود مؤسسات اجرایی به ندرت تصویر درستی از روانشناسی و کار روانشناس و ماهیت نیازهای مؤسسه ی خود به این رشته دارند: توان علمی و آموزشی گروههای روانشناسی دانشگاههای کشور و نیز کمیت و کیفیت ارتباط آنها با سازمانهای اجرایی از لحاظ پرورش دانشجو در حد رضایت بخش نیست و بویژه کمبود استاد در حوزه های روانشناسی آزمایشی، بالینی و فیزیولوژیایی به آمادگی علمی و حرفه ای دانشجو لطمه می زند.

استقبال دوسوگرایانهی روانپزشکان کشور از روانشناسی و روانشناسان نیز مسلما نمی تواند عامل مثبتی بحساب آید و غالبا فراموش می شود که روانشناسی یکی از مهمترین علوم پایه برای علم کاربردی روانپزشکی محسوب می شود.
پژوهش در روانشناسی نیز وضع مشابهی دارد. به شهادت كتب و مجلاتی که از بدو رواج روانشناسی نوین در ایران انتشار یافته، صرفنظر از تحقیقات پراکنده در زمینه ی سنجش استعدادها و شخصیت، تاکنون حتی یک پژوهش آزمایشی در زمینه ی احساس، ادراکی، یادگیری و هیجانها در آزمایشگاههای روانشناسی ایران صورت نگرفته است.

دریافت مشاوره